امروز سرم به دوران می رفت

دیروز از مزارت بیرونم کردند

فردا  تلو تلوخوران  شاید به ابتدا برسم

اصلن دیروز امروز و فردا ندارد ..چقدر گیجی فرشته

نگاهت را بچرخان ..به اینه نگاه کن

خودت را نمی بینی ..من کی و کجا گم شدم؟

مگر نمی دانی عکس شدی و قاب گرفته ..

چه زیبا روی طاقچه ی خانه ی من ، نگاهم می کنی

دلم تنگ نوشتنت بود

غمت  را زنده زنده  می سوزانم

مبادا خندهایت را گم کنم

بگو

بگو

در من تو را چه می شود؟

مرا به کدام سو کشاندی؟

می دانم شاد نیستی

می شود شادم کنی ..

بگو از درد خبری نیست؟

بگو تاولهای تنت خشکید؟

چرا کف پاهام خون و چرک دارد؟

چرا پشتم می سوزد؟

یادت رفته؟

تو در زندان بودی... به کنارت برگشتم.

مهربانم..عزیزم..در من بمان .در تو خواهم ماند ..

تا ابد خواهم ماند...

بی تو من گمم..گیجم

بر چشمهایت بوسه می زنم

چشمت که جایگاه گلوله سربی دشمن نادان شده

شبی که رفتی..

شبهای زیادی که نیستی

هیس!!

به کسی نگو

تو در من زنده ای ..تا ابد

تا ابد ..

....................

تقدیم به برادرم

فرشته

درود به شما

نمی خوام ، ولی باید برم ...احتیاج دارم یه مدت...

باید برم ..دنبال خودم می گردم ..فکر می کردم خودمو پیدا کردم  ....شاید جنبه های از خودمو گم کردم زیادی قوی بودم و هستم اعتماد به نفسم بالا هست ولی یه خلا دارم ، شاید از اول این خلاء  کمرنگ بود و الانه رنگ داده و بهم خودشو نشون می ده

از دروغ بیزارم و نمی خوام دروغ بگم ..کسی هم نمی تونه وادارم کنه ....

ادعای ندارم..حتی به اسم فامیلی خودم که شاید اون رو  هم مال خودم نمی دونم ، ادعای مالکیت به هیچ چیز و هیچ کسی تا بحال نداشتم ..فقط .. من فقط به نام فرشته هستم همین ...

سیاسی نیستم و هرگز نخواهم شد

درد من درد مردمی هست ، که هموطنم هستند برای همین می نویسم گاها ..

..پر از شک شدم شاید  ..پر ار تردید ..به خودم به روحم و به پیرامونم ...می خوام وقتی برگشم نقاط کور وجودمو از بین برده باشم ...

خودمو باور دارم ولی این چند روز حالم غریبه

می خوام برم ...

فقط

22 تیر نزدیکه

می خواستم اونروز یعنی اولین دقیقه اش که بعد از 12 شب روز 21 تیر هست پستی رو اپ کنم

22 تیر برادر عزیزتر از جانم ، بعد از چهار ماه شکنجه در اوین یه جوخه رفت

 به جوخه رفت و تیرباورن شد

اشکام  راه افتاده ..تجسم برادرم برام سخته اصلن صورتش رو بیاد ندارم وقتی رفت من فقط 5 ساله بودم وقتی کشته شد هم سه سال بعدش بود که بازم سنی نداشتم .. خاطره ای ازش ندارم فقط افکار و عقایدش که مونده ، اونم از زبون دیگرون می شنوم .

نمی تونم برم به مزارش ..اون تهران تو خاورانه ..نمی تونم برم و خود خوری می کنم ..هر کسی که این هفته می ره یه شاخه گل برای اونم بذاره ..خواهش می کنم بهش بگید من می خوام بیام ..ولی نمی شه

انگاری دنیا دست به دست داده که من نتونم برم .تنها آرزوی که همیشه دارم همینه که 22 تیر من خاوران باشم ..ولی هر گز نشد.

اشکامو از این جا از این راه دور نثار ش می کنم و یادش رو هماره زنده نگه می دارم .

اگه خودم می رفتم یه بغل گل رز سفید براش می بردم و یا یه شاخه گل مریم ...دیونه گل مریم هستم براش می بردم تا منو ببینه ..

دلم براش تنگه ..خیلی تنگه

برادرم 21 سالش بود که تیربارون شد ..برادرم تا لحظه آخر دست برنداشت و با فحش و فریاد و شعار دادن به جوخه رفت

لحظه آخر مشت و  لگد به دهنش خورد ...لحظه به لحظه این رفتن رو با خودم تکرار کردم ..تکرار و تکرار ..برای همین به نوشتن رو اوردم ..از برادرم شروع شد و حالا این شده ..

تجسم کشته شدنش منو آزار می ده منو مچاله می کنه ..له ام می کنه ..تجمسش اشکامو بی اخیتار می کنه و منو تو خودم می بره ...

که من کی هستم؟ چرا هستم؟ برای چی نفس می کشم ؟

ولی هرگز نتونستم وجودم رو از تنفر پر کنم ..ادعای ندارم ..سیاسی نیستم و نخواهم شد ...

درد من درد مردمی که یا نون ندارند یا اسیر خرافات شدند

سعی می کنم مفید باشم برای همه یا  دست کم برای همجنسان خودم

هرکاری ازم بر بیاد برای این از بین بردن خرافات خواهم کرد

برادرم به جرمی بی دینی تیر بارون شد

شایدم سیاسی بود ...هرچی بود نفس نداره

نفسشو بریدند ...حالا من موندم یه دنیا غم و حسرت ..

می خوام خودم باشم ..می خوام با خودم حرف بزنم ..خودمو مرور کنم

بدرود تا اینده ای که امید دارم خیلی دور نباشه ..

پاینده باشید

فرشته

سلام داداشی خوبم

خیلی دلم برات تنگه ، چند ساله که از رفتنت می گذره ، غروب تمام فکرم با تو بود ...نمی تونم لحظه ی آخرین نفسهاتو  فراموش کنم ... داداشی الان که برات می گم اینارو چشام پر از اشکه ...آرزو می کردم کنارم بودی و اشکام از صورتم پاک می کردی و سرمو روی سینه ات می ذاشتی ...ای کاش بودی

داداشی سه سال گذشته از اون زمونی که ازم خواستی بنویسم ..حس می کردم در درونم کسی منو صدا می زد و ازم می خواست که بنویسم ...بنویسم که چی بر سرشون اوردند ... چقدر سخت گذشت تا بفهمم که چی به سر ِ تو و دوستانت اوردند .

فکر کردن به اینکه وقتی به جوخه تیر  رفتی بهت چی گذشت ..به اینکه در موقع نوشتن وصیت نامه به چی فکر می کردی و دلت می خواست بنویسی ولی نمی شد چون به ما نمی دادنش ..داداشی فکر کردن به لحظه ای که ، قراره برادرمو ببرند به جوخه منو دیوونه می کنه

با دستام سرمو می گیرم و چشامو رو هم فشار می دم و تو خودم جیغ می زنم ، اینقدر که از نا  می افتم و بی حال می شم ..

بعد با چند تا قرص مسکن و ارام بخش سعی می کنم بخوابم ولی تو خواب هم می بینمت که به تخت می بندنت و شکنجه می دن تورو یا تو رو تو تابوت می ذارن و حق نداری تکون بخوری ، یا اصلن ورمها و زخمهای پاهات ..مادر می گفت فقط یه بار اجازه ی  ملاقات کردنت رو  دادند می گفت نمی تونستی سرپا وایستی مرتب این پا اون پا می کردی ...مادر بیچاره ی من نمی دونست که چرا ؟ فکر می کرد که  دچار دلهره بودی چون مادرم نمی تونست فارسی حرف بزنه و وقتی به زبون محلی حرف زد از ده دقیقه وقت ملاقات  دو دقیقه رو قطع کردند و صدای شما از پشت گوشی تو اتاق ملاقات بهم نمی رسید ..خواهرم به شیشه ای که تو اونطرف بودی دست می کشید و انگاری امامزاده بودی داشت تورو با دستاش زیارت می کرد ...چقدر ساده بودند ..نمی دونستند ملاقات ممنوع یعنی اعدام ..اونقدر ساده بودند که جد کسی رو نذر می کردند که اسیرت کرده بود .افسوس به این همه ساده باوریشون ...افسوس..

ولی من می دونم اونقدر پاتو با کابل زدند که نمی تونستی سر پا  وایستی..داداشی اینقدر دلم از وضع و حال مردم می گیره از  زنان از بچه ها ..می دونی می شینم گریه می کنم کاش اینقدر کار از دستم بر می اومد که می تونستم کمکشون کنم ..یاد ِ تو می افتم گاهی با لج می گم حق این مردمه ..یادمه اونوقتی که تیربارونت کردند همه یه جوری بودند با ما ..انگاری ما جذامی  بودیم ماهارو کافر می دونستند چون یکی از خانواده ی ما برخلاف و جلو رو آخوندها در اومده بود ..الان حالا همه با افتخار ازت یاد می کنن ..ولی من یادم نمی ره که پدر همیشه در اتاق رو می بست و تنهایی برات  گریه می کرد و مادرم چقدر برای تو و به خاطرت از جونش گذاشت و چقدر زخم زبون شنید از مردم کوچه و گذر ... مادر کارهای کرد که یادت  همیشه زنده بمونه ..الانم مادر خیلی مریض و شکسته شده ...ازم خواسته بعد از مرگ اون من باید یاد تورو همیشه زنده داشته باشم گفته بعد از مرگش من هم خواهرت باشم و هم مادرت ....

داداش تو نترسیدی یا داد نکشیدی ؟ مرگ ترس داره می دونم تو هم ترسیدی ..می دونم که دلت می خواست زنده باشی ..دلت می خواست نفس بکشی ولی گفتند تو کافری وحکم به نبودنت تو این دنیا رو دادند .. می دونم کی حکم تیربارونت رو امضا کرد ..می دونم ..

منتظرم تا یه زمانی ببینم که چطور جوابگوی ما هست ...

داداش الانم خیلی ها مثل تو هستند .تو همون بندی که تو بودی تو اوین ...بعضی هاشون زمانی که تورو تیربارون می کردند حق رو به این آخوندها می دادند ولی الان فهمیدند که اشتباه کردند ومرگ فقط  برای همسایه نبود و سراغ اونا هم رفته ... خودشون اونجا جای شما  تو اوین هستند

هنوز لباسهات تمیز نگه داشتیم...

هنوز عینک تورو داریم که یه شیشه اون شکسته ..

هنوز هم دستخط تورو داریم وبا حسرت نگاه می کنیم که چه خوش خط بودی

اصلن داداشم همین خوش خطی باعث مرگت شد چون همه ازت می خواستند تو رو در و دیوار و کاغذ شعار بنویسی ...یعنی اگه بد خط بودی نمی کشتنت ؟دوستت که فقط یه مجله تو دستش بود رو هم کشتند ...مگه اون موقعها فرقی می کرد که گناهی داشته باشی یا نه ؟ همین جور می کشتند ..

داداش امشب دلم هوای تورو کرده و نشستم و با عکست حرف زدم ..همین طوری که برای شب غذا می پختم توی خودم باهات حرف می زدم ..

می گفتم دادشی 4 ماه تو اوین چی به سرت اومد ؟ داداشی لحظه ی آخر مادر رو صدا زدی یا پدر مون رو؟

داداشی من دلم داره برات در می آد ..داداشی تو عزیزترین  کسی هستی که دارم .. بیا ..که سرمو رو سینه ات بذارم و زار بزنم ..

داداشی دلم برای چشمهای مهربونت تنگه ..کاش بودی

کاش بودی

کاش بودی..

................................

روح وروانمون ..ما خانواده های  کشته شده ها ،هرگز آروم نیست و نمی شه

ما هرگز نمی تونیم اون لحظاتی که بر عزیزانمون گذشته رو فراموش کنیم .. نمی تونیم فراموش کنیم که حتی به جسدهای اونا رحم نکردند ..

فراموشمون نمی شه که بعد از دوماه به ما می گفتند که اعدامشون کردند.. و بیشتر خونواده ها باورشون نبود و در تاریکی شبها خاکها رو کنار می زدند و می دیدند که عزیزانشون با لباس و تن های سوراخ و شکنجه شده زیر خاکی به عمق نیم متری خوابیده اند...حتی سوختگی های تنشون و جای شکنجه هاشون هم معلوم بود..ما هرگز آثار این شکنجه ها رو فراموش نمی کنیم و یادمون هم نخواهد رفت که چه کسانی این بلا و درد رو به تن عزیزانمون تحمیل کردند ..

ما هرگز یادمون نمی ره که چه کسانی عزیزانمون رو شکنجه دادند و به فجیع ترین حالت اونارو کشتند ..یادمون نمی ره هرگز....هرگز

و منتظریم ..منتظریم تا عدالت برای خونریزان جوانانمون اجرا بشه ... با چشمهای گریان منتظریم ...

نویسنده: فرشته 

چقدر و چند به اين همه غرور شكستن ها سر خم خواهيم كرد ..

چقدر و چند خشم خود را مي بلعيم و مي گوييم درست مي شود ..

چقدر و چند خودمان را به اميد اينكه خدا بزرگ است و خودش درست مي كند ، گول مي زنيم ...چقدر و چند ....

مي خوام برگردم

مي خوام بر گردم ....

برم پيش كشته شدگان ..

تو گورستان پرسه بزنم

روي گور دسته جمعي دست بكشم ..خاكشو تو چنگ بگيرم . آروم آروم اشك ببارم كه اينجا چقدر و چند جوون به خواب آرومي فرو رفته اند ....امشب باز دلم گرفته ... هواي برادرم زده به سرم .. امشب از اون شبا هست كه هيچي آرومم نمي كنه ......دلم هواي خاوران داره

اونجا كه برادرم برا هميشه به خواب رفته ....برم اونجا ....

دم درب ورودي ، كفش هامو را مثل هميشه از پام در بيارم و لابلاي گورها راه بروم

به طوري كه روي گوري پا نذارم ... روي دل كسي .... روي سر كسي ..

بعد به خودم بخندم كه ... فرشته ديوانه شدي ...اينان خاك شده اند ... سالها گذشته ديگر نه سينه و نه سر و دست و پا ووو.....

هيچ از جسم شان نمانده .... همه خاك شده ...

درختي كه در كنار گور اينان رشد كرده را در آغوش بگيرم ..و دونه دونه برگهارو نوازش مي كنم ...

تمام برگهاي خشك شده رو آروم يه گوشه جمع مي كنم ...روشون خاك مي ريزم ...آروم ..

طوري كه تن ِ خشك شده برگا درد نگيره ..آخه خيلي شكنجه شدن همه شون...

همون جا مي شينم

كنار برگا و خاك ........اونجا همه ي دنيا واقعي اند ... همه راست و درستند ....

اونجا ...سر خاك برادرم ... دوستاش هم همه هستن ......

مي رم ... قدم مي زنم ..با خودم حرف مي زنم

برام مهم نيست كسي منو ديوونه بدونه

مهم نيست كسي منو خيالاتي بدونه

اونجا كه راه مي رم اصلن زمان يادم مي ره ..از اطرافم بي خبرم .. تمام ذهنم مي ره به خاك .. فقط مراقب پام هستم كه دارم روي ِ چه خاكي پا مي ذارم ....

مي خوام برگردم .. از اين دنياي واقعي دور بشم..اصلن بذاريد تو آسمونا باشم ...زمين باشه برا زميني ها ...مي خوام با مرده ها سير كنم ...اونا خيلي خوبن ...درك اونا به من انرژي زيادي مي ده ..... 

از اين همه واقعيتي كه چقدر و چقدر سخت مي شه اونا رو عوض كرد ...

از اين همه دردي كه بر همه مي ره و من نگاه مي كنم ... و كاري از دستم بر نمي آد ...

از اين همه تكرار زنداني كردنها .. اعدامها ...

مي رم تو وبلاگستان ...

مي رم مي گردم تو وبها ...مي خونمشون ...

برا شون از حسم مي نويسم ..

از حال و هواي كه ار خوندن نوشته هاشون بهم دست مي ده ، مي نويسم ...و چند شاخه گل نقاشي هم براشون مي ذارم .. بعد بيرون مي آم ...

مي رم تو وب ديگه .. همين طور ادامه مي دم

اونقدر مي خونم كه چشمام ريز مي شه ... و رنگم بر مي گرده ...

اون لحظه كوتاه نمي آم ..مي گم بچه ها تو زندون ..تو انفرادي تو بدترين شرايط سَر مي كنن ... مگه من خونم رنگين تر از اونا ست كه با خوندن چند وبلاگ رنگم زرد شده ...و دوباره باز وبلاگها رو باز مي كنم

دست از كار مي كشم مي گم..و با خودم حرف مي زنم ..مگه اينكار فايده داره؟ ....

خوب اگه خيلي مفبد نيست لااقل بي فايده هم نيست ...

اين وبلاگ رو شروع كردم كه تا مسيري خاص رو با هاش طي كنم ... اينجا با من و برادرم شروع شد ... و حالا كلي دوستان خوب هستن كه جاي ِ خالي اونو برام پر كنن ..گرچه برام برادرم نمي شن ...نمي تونم دروغ بگم ..هرگز كسي برام برادرم نمي شه ..اونقدر بهش دلبسته و وابسته هستم كه به كلمات نمي تونم وصفش كنم ..... ولي از همه خيلي ممنونم ....

الانم راضي هستم كه  اونچه در توانم هست و مي تونم برا همه ي اونا كه نيستند در كنارمون و به خصوص برادرم انجام مي دم ...

زده به سرم گويا ..امشب حال ِ غريبي دارم .. خيلي غريب...خودمو نمي فهمم ... از خودم به برادرم پناه م برم .. از خودم به آغوش او مي رم ....

اصلن خودمم نمي دونم چمه ؟

پاينده باشيد همه ي شما ...

با صداي ِ زنگ ِ در بيدار مي شوي ، صدا را مي شنوي و دل ات نمي خواهد بر خيزي و به سمت ِ در بروي .

جنس ِ صدا عوض مي شود و محكم تر و تند تر . با دسته كليد و بعد با سنگ به در مي كوبند و فكر مي كني حالا در را از پاشنه در مي آورند .

نمي خواهي بلند شوي و به سوي ِ در بروي . به سوي ِ صدا بروي . از اين صداها بدت مي آيد . از همه ي صداها چندش ات مي شود . اصلن نمي تواني بلند شوي . پاهايت نمي خواهند از خواب بر خيزند و به سمت ِ در بروند و جواب بدهند . پاهايت خوابيده اند و انگار از بيداريت فرمان نمي برند و برايشان اهميتي ندارد چه كسي پشت ِ در است .لاي ِ چشم هايت را كمي باز مي كني و فقط پرزهاي ِ پتوي ِ قرمز را مي بيني كه قد راست كرده اند و بلندتر از اندازه ي واقعي خود شده اند . پرزهايي قرمز ، بلندتر از مژه هاي ِ چشم ِ تو كه براي ِ خودشان و جدا از هم تصويري را مي سازند كه پس زمينه ي گلهاي ِ سياه را بر جسته تر مي كنند .

پنجره را كيپ و با دقتي وسواس آميز پوشانده اند كه نوري از بيرون و درون ِ اتاق به هم سرايت نكند و چراغ خواب ِ اتاق با نور ِ اندك ، متمايل به زرد كه با نا اميدي مي خواهد تصويري روشن از اتاق را به چشم بسپارد .

حالا صداها قطع شد . به دروازه ي ورودي خانه فكر نمي كني و رد ِ ضربه هايي كه بر آن وارد شده را تصور نمي كني . به زمختي دست ها فكر نمي كني . سعي مي كني به هيچ چيز فكر نكني و نگذاري جريان ِ صداهايي كه مثل ِ پاهاي ِ تو خوابيده اند دوباره جاري شوند . كمي جابجا مي شوي و دوباره چشم هايت را روي هم مي گذاري . نمي داني چه وقت از روز است و نمي خواهي بداني . دست هايت را لاي ِ پا هايت مي گذاري و با پاهايت محكم حس شان مي كني . سرماي ِ خوشايندي كه از بيرون به زير ِ پتو مي خزد حس مي كني . دل ات مي خواهد بخوابي . فقط بخوابي . بخوابي و خواب ببيني كه آرام به خواب رفته اي .خودت را ببيني كه فارغ از صداها و دلتنگي ها به خودت خيره شده اي و دست هايت را لاي ِ پايت گذاشته اي و موهاي ِ بلندت روي بالشي كه عمود زير ِ سرت گذاشته اي ، پخش شده اند . صداي ِ زنگ تو را درون ِ جسم ِ تو پرتاپ كند و بي اراده برخيزي و به طرف ِ پشت ِ حياط بدوي . كنار ِ تك درخت ِ پشت حياط بايستي و سريع از درخت بالا بروي . مي روي .شاخه ي اصلي ِ درخت را در آغوش داري . نگران هستي و تمام ِ حواس ِ خودت را به كوچكترين صدايي كه مي شنوي مي دهي .

مي خواهي بگريزي از صدا ، از آشنا و غريبه ، از ....

صدايي را تشخيص مي دهي : مريم ...مريم ...كجايي ..عمو جان ..بيا ..مريم جان چيزي نيست ..با من كار داشتند ....بيا .

از درخت پايين مي آيي .مي داني رنگ ات پريده . دست هايت مي لرزند . پاهايت هم ، كبودي ِ لب ات را حس مي كني و حس مي كني خون ِ كمي در رگ هايت جريان دارد . تو مي ترسي . تكرار مي كني و ..

مي ترسم ....مي ترسم ..

و با اين كلمه تمام ِ تن ات مي لرزد . دست ات مي لرزد . پاهايت نمي لرزند و لب ات كبود مي شود . به خودت دروغ نمي گويي .از مردن مي ترسي و از زير ِ دست و پا له شدن مي ترسي . از جواب دادن مي ترسي و از جواب ندادن هم . مي خواهي پنهان شوي . مي خواهي همه ي عمرت را پنهان شوي تا دست ِ هيچ كس به تو نرسد . مي خواهي زنده باشي و نفس بكشي . فقط ...

- مريم جانم ...نترس ....مريم نترس ..نمي گذارم دست شان به تو برسد ....نمي گذارم مريم ...

- عمو ! ...مي ترسم ..عمو تو خوبي ..اما ....

و چشمان ِ نگران ِ عمو به نگاه ات مي آيد و نگران مي شوي ، در آغوش ِ عمو جاي مي گيري و سعي مي كني باور كني نجات يافته اي و نمي گذارد دست ِ كسي به تو برسد . باور مي كني و درست لحظه اي كه مطمئن مي شوي ...صداها مي آيند از همه طرف ، از بالاي ِ ديوار ها ‌، از جلوي ِ حياط ، مثل ِ علف هاي هرز از همه جا سرك مي كِشند و به سمت شما مي ايند ، مي نشيني همان جا و چشمان ِ از حدقه در آمده ي عمو را مي بيني و مي شنوي كه چطور فريادهاي ِ عمو با چند ضربه مي شكند . شكست و انگار در دلت چيزي آوار شد .

حالا در محاصره ي صداهايي بودي كه خشن بودند و مثل ِ گلهاي پتو سياه بودند و مثل ِ وقتي كه پتو را بر سرت مي كشيدي ، سياه بودند و سايه اي از آنها به چشم مي آمد و فريادهايي كه تا اعماق ِ تو نفوذ مي كرد ...

حالا ...

حالا باز هم خوابيده اي ، خوابيده اي و در خواب مي بيني كه خوابيده اي . خودت را مي بيني كه اين بار در حياط ِ خانه ي خودتان خوابيده اي و جلوي جماعتي كه هر لحظه بيشتر مي شوند ، دراز كشيده اي و پتويي قرمز با گلهايي سياه را روي ِ خودت مي بيني كه موهاي تو را هم مي پوشاند . سايه هايي مهربان مي بيني و مي بيني كه مادرت آرام روي ِ تن ات خم مي شود و آرام پتو را كنار مي زند و مي بيني كه ديگر بيدار نمي شوي و به سوي ِ تن ات پرت نمي شوي و چشم هايت و پاهايت و همه ي تن ات هنوز خوابند و نمي خواهند بيدار شوند . حالا ديگر نگران ِ صداها نيستي و صداي ِ زنگ ِ در كه هر لحظه بك يا چند سايه را به حياط مي آورد ، ترسي ندارد .

و صداي ِ مادر كه مي گويد :

مريم ...مريم ...دخترم ..بسه ..بسه ديگه ..چرا بيدار نمي شي ؟ مريم ..

این پست ادامه دارد ........

برادرمو در بيست و دو تير ماه در اوين تيربارون كرده بودند ...خونه ، بوي گريه .... بوي ِ درد و خفه خون گريه كردن ، بوي ِ شماتت ديگران و نگاه ها بي رحمانه ...خانه ي ما ....صداي ِ گريه مادرم ....و پدرم كه بي سواد بود نيمه شبها گريه مي كرد ..فكر مي كرد شايد واقعن پسرش كه اونقدر آروم و مهربون بود گناهي كرده كه رژيم ديني اونو تيربارون كرده ..

برادرم چند ماه شكنجه رو تحمل كرد ..و مادر و پدرم يك عمر شكنجه .... فقط يك بار اونو ملاقات كردند ...هميشه ملاقات ممنوع بود ..هميشه چون حكمش اعدام بود ..آن يك بار هم براي اينكه حكم صادر شده بود ملاقات داشت ...

در روز ملاقات برادرم نمي تونست سرپا وايسته ...بعدها فهميدم اونقدر به كف ِ پا كابل مي زدند كه بعضي با لگن خودشونو رو زمين مي كشيدند ..چهار دست و پا هم نمي تونستند چون دستهاشون به حالت قفوني از سقف آويزون مي كردند ......دستهاشون قدرت نداشت كه به پا كمك كنه تا بدن ِ شكنجه شده رو به حركت دربياره ....

برادرم در نيمه شب ِ 22 تيرماه به جوخه رفت و ما هنوز بيست و چهار سال كه گذشته رو در همون ميدون تير و لحظه ي شليك بسر مي بريم ..

دوماه از اعدام برادرم مي گذشت و خونه ي ما فقط در مورد ِ اعدام حرف مي زدند و خانواده هاي ِ اعدامي زيادي به خونه ي ما مي اومدند ....يه بعد ِ ظهر با خودم تو دنياي ِ بچگي فكر كردم اين دار زدن چيه ؟ رفتن زير زمين و و طناب ِ نايلوني رو به آهن ِ سقف ِ انباري بستم بعد هم طناب رو ، دور گلوم حلقه كردم و بدون هيچ ترس و فكري چهارپايه زير ِ پامو انداختم ...با سر ِ از سقف آويزون شدم ...ولي چون طناب ضعيف بود پاره شد ، من به سختي روي ِ زمين افتادم طناب ِ نايلوني دور گلوم كيپ شد ...به سختي خودمو به مادرم رسوندم اون طنابو باز كرد و بعد به شدت گريه كرد دور ِ تا دور ِ گلو م تاول زد و سياه شد ...مثل ِ يه گردبند سياه رنگ ..تو خونه كسي ديگه پيش ِ من از دار و اعدام حرف نمي زد ...و من هم فهميدم دار زدن يعني چي و چه دردي داره .......

تا حالا اين قدر شفاف از اون ننوشتم شايد چون نمي تونستم ....

دوستان ِ خوبم ...من هرگز اون شبي كه پاسداران به خونه ما ريختند يادم نمي ره ...با پوتين هاشون روي ِ فرش خونه راه مي رفتند ...

پدرم شكست وقتي با ريش ِ سفيدش پاسداري بهش بي حرمتي كرد ....

مادرم سر سجاده نماز بود ...يكي از اون پاسدارها گفت بسته ديگه پاشو نماز تو سرت بخوره ...

و من نگاه مي كردم ..... و نماز نمي خونم.......تمام ِ خونه رو بهم ريختن با اينكه مي دونستن برادرم يك سال از خونه رفته ...

يه شب از پنجره به كوچه نگاه مي كردم ..ديدم يكي از همشهري هام اومده و با دست خونه ي مارو به يه پاسداري نشون مي ده ...

من خيلي ترسيدم دويدم و رفتم به مادر گفتم ....مادر بغلم كرد گفت نترس ...داداش فرار كرده ...اونا نمي تون اونو بگيرن ..

اي كاش داداش ِ منم از ايران فرار مي كرد ..اي كاش الان زنده بود ...

من با به ياد اوردن ِ اون گريه نمي كردم ..كاش زنده بود ... كمكم مي كرد ..بعضي اوقات اونقدر دلم براش تنگ مي شه .كه فكر مي كنم قلبم از تو سينه داره بيرون مي آد تا پيشش بره. داداش ِ خوبم ......هر گز به اين فكر نكن كه فراموش شدي ...من ...خواهرت ...من ..فرشته تا هستم ..تا نفس مي كشم ...هر كاري بتونم برات مي كنم تا عدالت اجرا بشه ..مي دونم خيلي كوچيكم ..خيلي.....

من كاره اي نيستم و قدرتي ندارم ..ولي اين دليل نمي شه كه آروم باشم . حرف نزنم و ننويسم ...من اصلن نوشتن ياد گرفتم فقط براي تو ...براي تو...

حالا روز به روز بيشتر حس ِ خفه شدن دارم ..خفه مي شم و در خودم ناله مي زنم خودم اشكمو پاك مي كنم و به اميد دستي هم نمي مونم كه بگم ..مگه دستي هست ...يه دست صدا نداره و اين كارا بي فايده هست ...

من مي شم اون يه دستي كه صداش ضعيفه ...همون دستي كه منتظر ِ تا دستي ديگه اونو بگيره و با هم محكم تر براي ِ حقوق ِ از كف رفته همراه بشن ..

افسوس نمي خورم ..تو خونه نمي شينم ..در حالي كه تو خونه هستم ولي خودم تو خونه نمي دونم چون همراه با همه ي كساني كه دستشون بالا كردند و حق خواهي مي كنن ...من هم ...

داداش ِ خوبم .....دلتنگ هستم ... دلم برات تنگ شده ...خيلي ...اي كاش زنده بودي ...

.... دلم مي خواد باهات حرف بزنم اي كاش ..

داداش ِ خوبم ...ايران وضع بدي داره

جوانان ايراني ديگه جوون نيستند ..همه شون پيرن ..همه مرض ِ اعتياد ....همه شون بي كار ...اونا كه هم كمي دلسوز و عاقل كه از كشور فرارين..

مي بيني داداشم چقدر ساده مي نويسم برات ......بدون ِ پيچيدگي مي گم برات ...دخترا بيشتر فقط دارن تقليد مي كنن حتي تن فروشي رو ...اونا كه يه لقمه نون شون هم به بهاي ِ تحقير شدنشون هست ..... ..اونا كه كارگر مي شن ولي بايد سوء استفاده ها ...... بايد لجن بودن عده اي ديگه رو بدوش خودشون بكشن ..

داداشم..... آدماي ِ زنده هستن كه من باهاشون حرف بزنم ...حرف مي زنم ..ولي همه ي اونا فقط يا مي گن چه مي شه كرد .يا .يكي مي گه خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت شو ...اون يكي مي گه بي خيال به ما چه يه زن......چرا و براي چي ما حال ِ خودمونو مي كنيم ...من داد بزنم بر سر ِ تو ...چرا به اين راحتي گير افتادين و كشته شدين كه الان معتادهاي ِ مارو نمي شورن چون توي ِ گوشت شون كرم لونه كرده ...اين كرم همون تخم ِ كرمي است كه اين رژيم گذاشته تو تن اونا ..از بچگيهاشون گذاشته .. ..با ندونم كاري ها ..اين رژيم رو مگه مي شه نابود كرد ...

مادرم دلش خون هست ....توي ِ هر خونه اي اعتياد چنگي زده وويك يا حتي چند نفر از اعضاي خونه ....

نگو .. به من كه خودشون اين كارو نكنن ..كه مي دوني اين فقط رفع تكليفي براي خودمون كه آره پس چرا ما نيستيم ..اونا خوب نكنن ...هر كسي اينو مي گه خيلي مريض تر از يه معتاد و يه روسپي هست ...هر كسي كه مي گه خوب نكنن يه كلاه برداره ..كه داره سر ِ خودش كلاه مي ذاره ...كه حتمن اين بلا سر ِ خودش خواهد رفت ...

داداشم ايران خرابه شده ...مردم بدبختن ...همه داره تقاص پس مي دن شايد ..من نمي دونم ...همه دروغگو شدن.. همه چقدر بيچاره شدن ...همه و من هم يكي از اين همه ها هستم ...

داداش خوبم يادم مي آد سال 60 با جنگ مخالفت كردي ..گفتي خرمشهر آزاد شده ...يادته وگفتي قطعنامه صلح اومد ديگه از اين به بعد جنگ يعني بدبختي يعني خرابي ،بي كاري ....و كشور و مردم در سالهاي ِ بعد گرفتار مي شن ..بيچاره مي شن ...مي بيني داداشم حالا مردم بيچاره شدن ...مي بيني بيچاره شدن ...

داداشي ‌ِ من حالا همه گرفتار شدن همه ...همه گرفتار شدن ..بي صدا داد مي زنم ...مي خندم ولي دارم داد مي كشم ...گريه مي كنم و لي دارم فرياد مي كشم ...داداش نمي تونم ببينم زني خودشو مي فروشه ...مثل ِ يه گوسفند ِ دست و پا بسته انگاري دارم قربوني مي شم ..دست و پا مي زنم ...مثل ِ همون روزي كه تو انباري خونه داشتم خودمو دار مي زدم تا بدونم دار زدن يعني چي ؟...حالا ديگه همه بالاي ِ دار هستن ....اي كاش بودي ..اي كاش منو هم مي بردي ...

لااقل ديگه نمي ديدم ....كاري از من بر نمي آد .. سرم درد مي گيره و اشكم .....كاري از من بر نمي آد ...مردم مي خوان ، واقعن مي خوان كار داشته باشن و زندگي كنن ...ولي كار نيست ....دزدي .. قاچاق...خود فروشي .خود سوزي .....

خداي ِ من ..

دلم تنگ شده داداشم ...ايران ويرونه شده ..ويرونه ...الان تمام ِ خونه هاي ِ مردم بوي ِ درد مي ده ...بوي ِ گريه و خفه خون شدن مي آد ...بوي دود ِ ..بوي ِ سياهي ...

لحظات همه به دار كشيده مي شه ....لحظه ي من هم ........

همون جور كه خونه ي ما بود داداشي ....همون جور غمدارو داغدار ....

آویخته       تاخته

نمی توانی   دست از     

 مست با دست

دست بکشم که تو را دست ، مست است

مرا   دست ، سست

با دستی مست

آویزان بر سر

سقف را نورانی کردی

..............

استفراغی  که در دهان چپانده

زمینی  که زر ِ  زیاد    می زده

آسمانی خفه

خوابیده پارس  کرده  ....معراج

بدون ِ  سواری

بدون  ِ یورتمه

این رقص مزاحم است بر سقف ..!!!

بر دارش ! !

 بیندازش ! !

 بخوابانش! !

هر چه دلت  می خواهد !!!...

این دیوارها ....  هم    استفراغ ِ برهوت

 حالا ...

سیل را    سکوت را     استخوان ِ  سینه 

همه جمع اند

از ترس    از چاره ای ندارم      از می نویسم  

همان فرشته ، تار ِ تنیده

تا ترانه    تا شراب     تا نماز   

همآغوشی

همه پیچ و تاب بود

خواب بود

فقط    تعبیر بود

گور  ِ خالی

سریدن

سه وجب بود    تا  بود    جمعی بود.....