اینم عکسی از اوج تهاجم فرهنگی!!

......................................................................................

داشتم در اینترنت میگشتم که چشمم افتاد به این عکس ها گفتم بزارمشون اینجا ببینم نظرات شما در این باره چیه! خوشحال میشم اگه نظراتتون رو اعم از مخالف و موافق واسم بگین!

این چیزا رو می زنن تو مدارس ..جالبه ها

نظر شما چیه؟

من که آرایش می کنم موهامو  هم از روسریم بیرونه و لباسهای می پوشم که رنگهای شادی و روشن هستش و.. ..یعنی من دوست نابابم

خوب نگاه کنید پسری که می خواد بره به پارتی رو تی شرتش عکس جمجمه ی انسانه و یا پسری که به دختران زیبا رو نگاه می کنه هم همینطور یعنی مرگ آور هستن اینا یا خود مرگ یا اجل معلق !!! شایدم دزد دریایی یا خشکی هستن ؟!

 اوه

باید عکس جهنم می ذاشتن چرا عکس مرگ ....

ای امان از این بدون علم و غیر کارشناسنانه عمل کردن

امان .................

واژه کوچیدن الان شده کوچاندن

کوچ کردنها اجباری شده

از زادگاه به جایی که تعلق خاطری به آن نیست

هماره  نسبت به یارانم که در جایی غیر از ایران هستند گفته ام و می گویم

چطور بی ایران

چطور بی شهرهای ایران

چطور بی کوچه پس کوچهای بن بست شهرهامون

شهر من...دوستت دارم

وقتی تو کوچه هایش  راه می روی،

شاخه های پرتقال و نارنگی از بالای دیوار خانه ها خودشان را به رخ هر بیننده ای  می کشند...بوی سر سبزی

بوی ابر

بوی نم و رطوبت

حتی بوی کپکی که از هوای مرطوب اینجا به مشام می رسد ..اوه همه چه زیبایند.. خیلی زیبا.

فکر اینکه یارانم بی ایران چه می کنند کلافه ام می کنند

من ادعایی ندارم که اگر روزی  مجبورم  کنند هرگز تن به کوچ نسپارم،  زیرا می دانم اینانی که به جبر ما را از خانه و کاشانه ی اجدادیمان می رانند ، هیچ از وطن پرستی نمی دانند ..هیچ  نمی دانند.

حالا من قصد کوچ دارم

از این بلاگ

این بلاگ با من و برادرم نازنینم شروع شده  برادر عزیز تر از جانم که قربانی قدرتطلبی  شد..

ادامه این بلاگ در منزلی دگر خواهد

گرچه حاضر به این کوچ نیستم و برخلاف میلم اینکار را می کنم

یارانم ..عزیزترین یارانم اینطور خواستند

این دوستان هستند که به جبر دشمن مرا از خانه ی  برادرم می کوچانند..

به یاد دهه شصت افتادم

آنهمه کوچ

کوچ به دیار ابدی ..کوچ به سرزمینهای همسایه

دلتنگ هستم

آدرسی جدید باید بذارم ولی با خود می گویم شاید بمانم ..کاش بمانم اینجا

کاش..

یارانم

اگر دوست داشتید نوشته ها و دلتنگی های من که در کلمات ساده از قلبم بیرون می آید را بخوانید به این ادرس بیایید .

http://www.alachighe.coo.ir/

فرشته

نمی تونم بگم که برگشتم

بعد از ۴۵ روز اومدم بخونم و بنویسم

شهریور ۸۷ هست

بیاد مرداد و شهریور ۶۷ و کشتار بیرحمانه زندانیان سیاسی که حکم زندانی خود رو سپری کرده بودند و یا حتی آزاد گشته بودند ...

دلم برای نوشتن تنگ شده

دلم برای خودم و وبلاگم

می نویسم

دوستان مهربونم...از همه ی ایمیلها و نظراتتون سپاسگزارم .

قربان روی همه ی شما ...فرشته

درود بر دوستان عزیزم

حس خستگی بهم دست داد ،از اینهمه خبرهای بد ،دستگیری و بزن و ببند 

  دلم خواست همین طوری  کلماتی رو بنویسم، ادیتش نکنم و بذارم تو وبلاگم..اینکارو کردم ..از اونجا شروع شد که یکی از دوستانم تو حرف زدنش از تکیه کلام "بهرحال" استفاده می کرد ، منم یهو اینو نوشتم ..دیگه از دل اومده بذارید رو دلتون بشینه .

قربان همه ی شما

فرشته

..................................................... 

بهرحال

بهرحال تو ، از حال برده این بی حال رو

راضیم از به  بهرحالت

واقعن به از همه دیدمت

بگم دلم می خواد ،که کاش اینجا نبودی

این بهر حال

کاش اینجا نمی نشست

جاش خوب نیست

سخته براش

نفسش بند می آد،لباسش زیاده..گرم و زیاد ..سیاه و گشاد ..

اه اه

چقدر بهرحال داریم ، یه دوری بزن ،  بچرخ و ببین

یادم اومده یکی از این بهرحال رو ،...بهرحال  من یه زنم

زن ، یا سوزن ،

 همون زن، سوسو می زنه در راهت

بهرحال

این سوسو زدنها

نفس بند اومده.....   ، حس می کنی؟

دارم می سوزم

در عطش راحتی حرف زدن

بریده باد زبانم ، من یه زنم

انگشت در دهنم 

 من زنم

همون سوزن

خاموش و سرد

سرد، دلم می خواد بگم!!!

می خوام بگم ....بگم تورو....چی؟

اه اه اه !!

بهرحال،  کجا بودیم ؟

آها ، هوس تاب خوردن دارم

هوس کردم به موهام تاب بدم

می خوام جیغ بکشم روی تاب موهام آویزون بشم آویزون راه برم دستامو روی صورتم یا صورتت ، تاب بدم

ااااااااااا..

.یادم رفته بود انگشتم تو دهنم هست !! صدای منو واضح نشنوی؟؟!

بهرحال

مهم اینه که انگشت تو دهنم باشه ،که هست

 مهم اینه که ندونی صدام قشنگه ، که نمی دونی !!

 مهم متانته ،  فقط ؟؟

زیاد شده این  م ت ا ن ت  ، که دارم بالا می آرمش!

 اه اه

 یادم اومد ...من یه زنم ..نباید بالا بیارم ..

باید قورت بدم

بغضی که در گلوم از تولد تا به مرگ  رشد می کنه 

 بهرحال ...

زن ،چقدر بهرحال  داره...

این بهرحال ، نمی شه دیگه...

اون بهرحال رو ول کن مهم نیست،

چاره چیه باید سوخت  یا  ساخت ...یا تغییر داد 

همه ی بهرحالها تعلیق ..

 برای زن

صداش ،نگاش ، خودش ، احساسش ، همه چی

برای زن تعلطیل همه چی ، حتی رنگها

بهرحال  ..

مهم نیست زنه ..آخه زن رو چه به این حرفها!!!...

زبون دراز شدن این زنا !!!!؟ ..

بهرحال

....................................................

یکی از خواننده ها بعد دیدن عکسها بدون اینکه آدرسی ازخودش بذاره اینو برام نوشت ....توجه کنید ...

 
نویسنده: خودتونين بي زحمت

نمی دونم دیگه طرف کیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در هر صورت اگه روحساب حرفی بود لاکن با ادرس بود !!!

عمو ُ دایی ...داداش ..همشهری..یا هموطن ادرس بذار..جدیدن که هر کی طرف نظام هست و جوجه .... می آد و بی ادرس متنی می نویسه ..

ازمون می ترسن لاکن 

حالا فهمیدید مردم برای چی خونه نمی خرند.....

نکته بین ها به سایر مطالب روزنامه هم دقت کنند!!!

از خودت اینها را در نیاوردی ..

وزمزمه می کنی :

انان پیام آور معاد روی ِ زمی اند ..نماینده خدا ..معاد ِ جسمانی و روحانی ..و این را بارها شنیده بودی که:

فقر یعنی ننگ

جنگ   بازی است

کار آسان نیست

خانه پناهگاه نیست

سکوت یعنی عدم همکاری

آزادی مجوز نیست

گفت گو باز جویی است

آدم ِ بی قرار دست و پا می زند

آدم ها بالای ِ جرثقیل دست و پا می زنند

هنوز اینجا و آنجا کسی حرکت می کند

تما شا چی دست و پا می زند

خون بیداد می کند

ظلم بیداد  می کند

هنوز اینجا و آنجا کسی حرکت می کند

حالا دیگر خیلی ها نصیحت ات می کنند

باز یک نفر هست که نفس می کشد

یک نفر هست که مخالفت می کند

دل ات می خواهد کودکی باشی که سر به هوا در خیابان ول می گشتی .

به دنبال ِ چه ؟  بچه !تا الان کجا بودی ؟دستات چرا کثیفه ؟

و به یاد نمی آوری چرا در چار راهها  لنگ به دست ،شیشه  ی ماشین ها را پاک می کردی .

به یاد نمی آوری و واقعیت روبرو با بی رحمی تمام به یادت می آورد که چرا و چگونه در این سیاه چاله افتادی ...

ناگهان کسی یقه ات را می گیرد و بلندت می کند :

-               (( حسابِ اين مادر سگو برس ! ))

-                (( له و لورده اش كن ! ))

-                (( بفرست اش لاي دستِ رفقاش ! ))

-               (( چشماتو در مي آريم ! ))

-               (( كاردي ات مي كنيم ! ))

-                (( تا قبر راهي نيست ! ))

-                (( خفه ات مي كنيم ! ))

-                (( از پاهاش آويزونش كن ! ))

-                (( بكوبش ! ))

-                (( خرد و خاكشيرش كن ! ))

-                ((  نفسشو بگير ! ))

-                (( بتپان توي كونش ! ))

-                (( ناكارش كن ! ))

-                (( كاردي ات مي كنيم !  ))

-               (( حرومزاده رو خفه اش كن ! ))

-                (( مادر سگِ لعنتي ! ))

-                (( خفه اش كن ! ))

-                (( صداشو ببر ! ))

و بالاخره كاري كردند كه درمانده و ديوانه وار نعره بكشي . آاااخ خ خ و افتادي روي زمينِ كثيف كه پوشيده شده بود از ته سيگار و اخ و تف و آبِ دماغ ، فريادي كشيدي كه درست شبيهِ فريادِ خودشان بود ، كتك ات زده بودند و اسيرت كرده بودند ، حالا ديگر توي قفس كنارشان بودي ، خودت هم يك حيوان شده بودي و تنها كاري كه از تو بر مي آمد ، اين بود كه زانوهاي خود را بالا بياوري تا شکم و زیر ِ شکم ات را حفظ كني و دست هايت را جلوي صورت ات بگيري و همان جور كه نعره مي كشيدي به چراغ هاي سقف خيره شوي .

 ********

عذر می خواهم از همه . اگر کلماتی نا مناسب   ......در این پست نوشته شد .

سال نو مبارک باشد

تاریخچه ی نوروز شاید براتون جالب باشه، برین ادامه مطلب...

تمامی صورتم را مجسمه ای می کنم

با انگشتانم  ، دست بر روی  ِ  لبانش می کشم

انگشت اشاراه ام را به معنای ِ سکوت برروی ِ بینی و لبان مجسمه می گذارم .....

سکوت را رعایت کنید ....

خشم خود را ببلعید ...

نگاه به زیبایی نکنید ..

خندیدن باشد برای آخرت ....

گریه را الان آزادید ..

فحش  متری شده

مَنش   چُرتی شده

آدم حشری شده

حوا سوزانده شده

من چقدر حریصانه به مجسمه می نگرم .....

انگشتم را می بینم بر روی ِ صورت ِ مجسمه ی خودم...

مثل کرم می شوم ، در مجسمه خود می لولم ..

کرم می شوم و در دنیا می لولم ..

لولیدن کرمهای ِ دیگر ...به من چه !!!

جز به جز با  انگشت  ، لمس می کنم مجسمه ی خودم را

آینه به چکار می آید ..

فرمان می دهم  ..

ای کرمها  ! بشکنید همه  آینه ها را ...

ما از خودمان مجسمه که داریم ...

آینه به چکار آید ..

بی آنکه کسی باشد ..نیش خندی می زنی بر  زمان ..

زمان را به رمانها می دهی

آنان زمان را در خود نگاه می دارند ..

دستانم می لولد بر خودم ..

می پیچیم بر دور ِ خودم

دور ِ پیچک هایی که در زمانِ ِ   محو  

پیچ خوردند و محوشدند ..

زیبایی لبانم را بر می دارم ..

از خود لبی می گیرم و دیگری را به حال ِ خود رها می کنم

به من چه !!! که عاشق است !!!

به من چه که عاشق بودند !!!

که رفته اند !!!

من که دیر در مجسمه  ی خود لولیدم

من که دیر در ساعت زندگی کردم

..

دیر در ساعت زنده شدم .....

خمور .. حلقه حلقه تف می ریزم بر اداها ..بر ..

تف می ریزم بر کرم ِ درونم ..و می لولم در خود ،

دوباره ...

دوباره ها در ساعت  ، تکرار می شوند

و من دست بر مجسمه ی خود

لب بر لبان ِ  عاشق دارم

لب بر لبان ِ معشوق دارم

لب بر لبان ِ ایران دارم

جانم به فدای ِ ایرانم

جانم به فدای ِ ایرانم

همیشه همین طوری می نویسم

اصان سرمو بلند نمی کنم . ببینم که چی نوشنم

امروز اصلن حالی ندارم

در عین حالی که چند روز تعطیل بوده و همه حسابی خوش گذروندن

بیرون رفتند و خندیدند

مسافرت رفتند .. به شمال  ..به جنوب ...و به اماکن زیارتی .....

امروز عصبانی نیستم ..ابدن ....

در این چهار روز از خونه بیرون نرفتم

به احترام ِ همه ی کسانی که نمی توانند

نه بابا ...اینقدر  آدم  نیستم ...

من یک حوا هستم یک حوا

حوای که آدم را به فریب به این جهان آورد تا لذت ببرد ولی

آدم به نیرنگ و زور ِ بازو این دنیا از حوا گرفت ....

حالم به هم می خوره ،هرگز تلویزیون را روشن نمی کنم چون سر درد می گیرم از حماقت ، و خجالت می کشم از اینکه اینا سران حکومت ایرانن ....

دلم می خواد عصبانی بشم...دلم برای عصبانیت تنگ شده ...هرچی دلتون بخواد سرم بلا می آید ...وولی کو خشم ..آموزشی که برادرم به من داد ....من دیگر عصبانیت را نمی بینم در خودم ...لودگی می کنم ..همه رو می خندونم ..و خودم در خودم می گریم ...دلم برای ِ داداشم تنگ شده ...خیلی ....بعضی وقتها تصمیم می گیرم که  

دیگه نخندم

عنق باشم و اخمو

و دیگه کسی به من نگه تو فرشته ای ...

و بعد از سیب سرخ یا گندم بهشتی برام حرف برنه ...

اینقدر این کلیدهای ِ کیبورد رو محکم می زنم که تمامی حروف ناپدید شده اند ...به درک ...

از گول زدن ِ خودم بدم می آد ...از گول زدن ِ مردم هم

دوباره تشنجم شروع شده

هر ماه هم یک بار یا کمتر حالم بد می شد

والان در هر دو روز  ، حالم بهم می خوره

دچار نشنج مغزی می شم

می خوام همه بدونن که من توی ِ خیابون می افتم

و مردی به من دست نمی زنه که نا محرمم

و کسی هم از اینکه  من بی هوش شدم و سرم را روی پایش می بیند لذت می برد

حالم به هم می خورد .....من هرگز فراموش نخواهم کردکه :

وقتی که تشنج کردم ،  در یکی از روز های خدا ،45 دقیقه روی ِ زمین سرد افتاده بودم ...صدای ِ همهمه مرد و زن را می شنیدم

کسی حاضر نبود مرا به بیمارستان برساند

حتی توی  خونه خودش ببرد تا بدنم گرم شود ....تمام ِ بدنم منجمد شده بود  

من هرگز فراموش نخواهم کرد که حتی کسی گفت آژانسی بگیریم به بیمارستان برسانیمش ...اون یکی می گفت ...ببینیم توی کیفش پول هست...

حالم بهم می خوره ...نمی تونم نقاب بزنم ...نمی تونم دروغ بگویم این مردمی که به من

یک زن که دچار تشنج مغزی شده بود و باید فورن به بیمارستان می رفت ....رحمی نکردند ...حالا برادرم که سیاسی بود که جای ِ خود داشت .... رحمی می کردند...

من تنهایی از خونه بیرون نمی رم

مبادا دوباره حادثه ی ِ  اون روز تکرار شود که در حالی که سرم گیج می رفت و در حال ِ افتادن بودم ..مردی ریشو در نزدیک من بود ...منو نگرفت و طوری که بدنش به من نخورد مثلن مرا به طرف دیوار هول داد با چیزی ...و من کنار دیوار روی ِ زمین سرد 45 دقیقه افتاده بودم ...

تا کیفم را یکی شجاعت به خرج دادو باز کرد . دفتر  تلفنم را در آـوردند ...و.به خانواده ام خبر دادند ...که زنی در خیابان افتاده با این لباس

و آنان چه گونه خود را به من رساندند..خدا می داند ... ...

این پست جدید من نیست

این شعر یا خبر نیست

فقط خیلی دلتنگ هستم از این روزهایی که در خانه می مانم ...

حق به مردم ...به زنان و مردان  ..می دهم ...چون حقی برای اعتراض ندارم ....اعتراض به کسانی که مرده اند ...یا خود را به خواب می زنند ...که هیچی نمی بینند ....

.آسیاب  به نوبت ..

دلم تنگ بود همین ....شاید نباید می نوشتم ،  این خاطره ی بد را که در ذهنم نقش بسته ....

این حق را برای خود نمی بینم که قضاوت کنم ... به دیگران بیشتر حق می دهم ...ولی هرگز فراموش نمی کنم ..

و تنها از خانه بیرون نمی روم

که مردمم در زحمت بیفتند ...

......................................

این دانه ها  شن هستند     به دنبال ِ ساحلی

این کلمات   ول هستند    به دنبال ِ متنی

این مردم    آدم هستند     به دنبال ِ آزادی

این خاطرات تلخ هستند   به دنبال ِ فراموشی

 کاغذ ِ ذهن من   سیاه می شود

درونم  از این همه گریان می شود

ببخشید مرا ...............من هم انسانم .

....................................

مطمئن هستم که پشیمان خواهم شد و این پست را حذف خواهم کرد ...منو چه به درددل ...به دلتنگی

از من همه انتظار کوه بودن دارند ...چون من همیشه می خندم ...من فرشته  ای  هستم که آرام حرف می زنم ...

 می خندم بر همه ی دردها  و دردها را به بازی می گیرم

دردها را ندیده می گیرم و باز هم می خندم در حالی که تشنج می کنم و بر زمین می افتم ..

 الانم دارم می خندم ...به همه ی آن چه که نوشتم و شما هم بخندید ...مثل ِ من ..

صدور بخش نامه جدید به فروشندگان تخت خوابها  :

برای خرید ِ تخت خواب  دو نفره در ایران  به دستور احمدی نژاد باید شناسنامه ارائه

داداه شود ....

..................................................................

........................................................................

نمی دانم شعر است یا نه ولی در هر حال از من است ..تقدیم به .....خواننده ها و دوستان

آویخته       تاخته

دل برای لبخندی تنگ است ....و عشق هم برای دلی که گم کرده

دوست  داشتم که من همان گونه بودم که او می خواست

همان گونه که مادرم می خواهد

همان گونه که عشق می خواهد

تصور ِ این گونه بودن در من گم است  ، گم شده

من هم می خواهم تورا

در تو پیچیدن را

لب بر لبانت گذاشتن را

بگو چه کنم ؟که عشق      از پرده ی خانه آویزان است

مادر همیشه گریان است

پدر راحت شد که مُرد

برادر هم تیر باران شد

 خواهر را به جبر بیرون کردند

من را هم با زنجیری به زن بودن  بستند

من ماندم و بغضی که پوسیده در گلو ...

من ماندم و یک دنیا نگاه ِ پر عطش

من ماندم و کینه ای که در من است و برادری که اجازه نمی دهد برایش بمیرم

اجازه نمی دهد

نمی دانم چرا هرشب با من است

ساعت 12 شب شده

برادرم به من می گوید       نگاه کن  و درست بنویس

چشمانم را باز می کنم

می بینمش در بند است صدایش می زنند

چند نفر را صدا می زنند ..

چرا کسی  اسم  ِ مرا با صدای ِ بلند نمی خواند ...

چرا مرا با خود نمی برند...........مرا نمی بینند

مرا نمی بینند که کاسه ای آب در دست دارم ...

با پیراهن ِ حریر ِ سفید ...که زیبایی  تن ِ من را با سایه ای از سیاهی چادر نشان می دهد

در آب  به خود می نگرم ...تصویری نمی یابم درآبی  ِ   آب  .....

چشمان را می بندند ..یکی فریاد می کشد و دومی هم

در دهان برادرم چه فرو می کنند ..

پارچه ...برای  فریاد نکشیدن ..شعار ندادن ...

_در لحظه ی  آخر بگذارید برادرم راحت باشد .

.مرا را هم ببندید ....

موهای ِ قشنگم در خاک  غلت می زند

با ذره های  ِ خاک لب می گیرد ...

من هم می دَوَم ...با آنها می روم ، با سیاهی لباس   ِ سفید رنگم ...

برادرم را می بندند به  چوبه ای از درخت ...بی برگ ، بی گل و ساقه ای

کاشته در زمین  ،   ریشه بر زمین ...

دست بسته ..دهان بسته ..چشم بسته ...

بی نفسی می خواهند ....بی زیبایی می خواهند ...

برادرم مرا صدا می زند ..برادرم مرا به کمک می خواند ..

_ آماده ..هدف .افراد مقابل...

گلوله را از پایین به بالا می زنند .

گلوله به چشم ِ برادرم خورده.. 

.سرب داغ در چشم های  ِ ... جانم ...جانم

برادرم افتاده ..جان داده ..

صدایم می زند

رویم را بر می گردانم ..دیگر تاب ِ دیدن ندارم

روبروی ِ من ایستاده ...

_.برادرم  ..تو اینجایی ...پس او که بود ؟؟....

__من ...همه ...

هرشب با توام .........

دستانم می دَوَد به سوی ِ صورتش

می دَوَم به سوی ِ نگاهش ..

بر جنازه ،می نگرم ...با انگشتانم بر روی صورتش رقص ِ باله به نمایش می گذارم ... خاکها را به نشستن در جای ِ خود دعوت می کنم ... چشمان را به نگاه  التماس می کنم .....

التماس

............................

مرا انتخاب کرده اند ،مرا .....حس ِ بزرگی داشتم

خودخواهی در من موج پرت می کرد بر تَن ِ دیگری ..

در الانم ، کوچکم ...از همه ....آنقدر احساس کوچکی دارم ...به اندازه ی شیشه های ِ تکه شده از پنجره ای که به زور شکستند ..

غروری ندارم ... ....تمام ِ تکه تکه های ِ این شیشه ی شکسته را پیدا می کنم و کنار هم می گذارم ..

تا خود را بسازم ...ولی به تنهایی توانم کم است ...کمک می خواهم ..عشق می خواهم ....

در نیمه های ِ هر شب ..من به دنبال ِ تکه های ِ شیشه می گردم ..و بردارم با من و برای من نوری ست در این ظلمات تا پاهایم بریده نشود ..

تا زخمی نشوم ...و در هر زمین خوردن ،دستم را می گیرد و مرا به ادامه راه ِ سخت دعوت می کند

مرا ...مرا به دوست داشتن و دوست داشته شدن ترغیب می کند و مرا می خنداند در حالی که پایی برای قدم بر داشتن  هم ندارد ...کمکم می کند تا از عشق بنویسم و این نوشتن زمانی خواهد بود که همه با عشق زنده باشند ..همه ...همه ...

مرا تشویق می کند تا متحد شوم ....

تا از اتحاد خود  ، آسان تر و راحت تر به مقصود برسم ..که همانا پیدا کردن ِ تکه ها  و کامل کردن این شیشه ی  عشق و غرور من است

برادرم مرا به اتحاد تشویق می کند ...به اتحاد ...

دست هم را بگیریم در این شکستن ها و با هم بشکنیم و با هم دوباره از نو بسازیم ..با هم ...

در اتحاد باهم ..همه با هم ...

ایرانیان ِ متحد_فرشته

  روز عید است

خوب من به این که متنی را برای ِ دوستی آماده کنم ،فکر می کردم،.. که زنگ خونه به صدا در اومد و یکی از دوستان گرانقدر به منزل ِ ما تشریف آوردند ..

بعد از سلام و احوال پرسی ..با تردید البته ...

به من نگاهی کرد و با حالتی به خصوص گفت ...تو چته ؟...معلومه چه خبره ؟

معلومه چکار می کنی ؟...زیر چشات چرا سیاه شده ؟این چه ریختیه ؟...وو

این چه طرز نوشتنه ...همه ازتو انتظار دارن ...و تو ...

بعد از اینکه منو به شلیک سوالات خود گرفت ،یه لحظه نگاهی  به من کرد ..با اشک ...

تا اومدم حرف بزنم ...گفت :بی خود دفاع نکن ...تو می دونی کی هستی ؟معلومه چه مرگته ؟

گفتم ..بابا تو اجازه دفاع که نمی دی ..

ولی می دونستم حق داره ..می دونستم ..

به من گفت ..تو بعد از این همه کار کردن و تلاش ..چی شده ...الان باز یادت رفته ...عادت داری که هر چند وقت من توی سرت بزنم ..آخه فرشته ِ عزیز تو الان رو هم بنویس

خبر و گزارشات چی شده ؟

تو به راحتی که به اینجا نرسیدی !!!..یادت رفت ..از وقتی که آرم ایرانیان متحد رو به وبلاگت اضافه شده و قالب وبلاگت عوض شده ..بازم برگشتی به دهه شصت ..بابا بی انصاف تو که می دونی اگه بخوای چقدر عالی می نویسی...تو  واضح و روشن زیر پوست شهر رو گزارش می دی ...وو.

حق داشت ، من در قبل ،ِ زیرِ ِ  پوست شهر ،از مردم و حرفا و عکس العمل هاشون بیشتر متن می نوشتم...

 ولی بازم در این مدت  رفته بودم توی ِ لاک خودم و در درونم سیر و سفر می کردم ..یادم رفته بود که من حقی ندارم ...من خیلی حق دارم ...و...

دوستم مرا بوسید و رفت و من به یاد برادرم بودم که چه به موقع به گوشزد می کند ...آنان رفته اند ولی ما باید الان ِ ایران و ایرانی  ارجح بدانیم و یاد آنان را هم داشته باشیم

خوب این ربطی به لوگوی ایرانیان متحد نداشت ...

من با عضویت در این جامعه بیشتر به خودم افتخار می کنم و برادرم هم به من

افتخار می کند ...

من در این لحظه به همه ی کسانی که این مطلب را می خوانند می گویم :

تا بحال مستقل کار کردم و در خود روحیه کار ِ گروهی را نمی دیدم و لی خوب با تنها کار کردن آن چه که هدف نهایی همه ی ماست ، به تعویق می افتد و هر روز بیش از بیش خسارتهای ِ جبران ناپذیر به ایران ِ عزیز ما وارد می شود ...

در اینجا، از همه دعوت می کنم برای ِ  همه با هم بودن ....

همه با هم بودن،  برای ِ ایران و آزادی ایران و ایرانی ..

ما ایرانی هستیم و همگی عضوی از ایرانیان .....پس همه عضوی از ایرانیان متحد هستیم

ایرانیان ِ متحد